De ontwerper, de kok en de liefde voor het vak


Bas van Wayenburg ontwerper kleding

Bas van Wayenburg

Een bevriende kok kwam de lunch verzorgen op mijn studio Tussen de Bogen in Amsterdam. Hij had een klassieke Caprese, een Carpaccio, rauwe ham met verse vijgen en Ceviche van makreel.
Marijn is een mooie, ongepolijste verschijning en zijn karakter is recht door zee.
Zijn gerechten zijn net zo. Al zijn aandacht gaat uit naar smaak en in de presentatie zit veel liefde maar hij houdt het zo simpel mogelijk.

De mozzarella di bufala snijdt hij niet, die scheurt hij. Zijn ossenhaas is niet ingevroren geweest om flinterdun te snijden maar die is even aangezet op de grill en handmatig dun gesneden.
Zijn makreel is een hoogstandje omdat dit visje zich erg moeilijk laat fileren en dat kan bijna niemand meer…
Stuk voor stuk zijn de gerechten overheerlijk en proef je de hand van de meester.
Zo’n Caprese bijvoorbeeld, lijkt een makkelijk gerecht maar ik krijg hem niet zo lekker als deze chef.

Binnen twee minuten hebben we het over de liefde voor het vak, kwaliteit en kennis.
En dan hebben de kok en deze ontwerper opeens heel erg veel gemeen.
Ik vertel dat lichting 2010 wereldwijd op elkaar lijkt. Alle studenten hebben dezelfde bladen, sites en andere bronnen gezien. Wereldwijd heb je ongelofelijk goede opleidingen met ongelofelijk goede docenten. En toch lijkt het alsof ze met één trend meegaan. Bijna niemand wijkt af, niemand roept bewust vraagtekens op en er worden geen heilige huisjes omgetrapt, wat je van studenten toch mag verwachten.

De kok weet niets over de modewereld maar verteld wel dat het in de horeca ook zo is.
En toen ging het over techniek. Ik vertelde dat het schokkend is hoe weinig kennis studenten hebben van materialen, patronen, coupe en stikken.
‘Laat dat studenten nou maar eens weg,’ zei hij, ‘zogenaamde collega’s weten ook niks meer. Basistechnieken worden vervangen door pre-fabs en ingewikkelde recepturen worden ingekocht.
Als ik boven de kachel van die vijfliter blikken zie staan maak meteen ik rechtsomkeert.’

Dat zou eigenlijk ook tijdens een show eens moeten gebeuren, denk ik, niet twitteren dat je het slecht vind; opstaan en weglopen!
Veel koks zijn met de buitenkant bezig, verteld Marijn. Een overblijfsel van de Nouvelle Cuisine waar het vaak om presentatie draaide.
Ik zeg dat veel ontwerpers vaak alleen maar 2-D denken en werken.
En dat terwijl 3-D technieken zo interessant en leuk zijn!

Juist om vrij te zijn in je werk moet je basistechnieken feilloos beheersen. Juist om te spelen met alle mogelijkheden moet je weten wat wel kan en wat niet. Juist om de 4e dimensie te raken heb je die brede basis nodig.
Het is zo belangrijk om veel te kijken, te proeven en te luisteren. Veel studenten komen nooit in een museum en kennen alleen bekende namen maar weten vaak niet eens waar die hun visie op baseren.

We kregen het over Julie & Julia, de film waarin Merel Streep een bevlogen kok, Julie, speelt.
Zij maakt een jaar lang alle recepten van kookboekenschrijfster Julia Child. Daardoor leert ze de recepten, de techniek maar ook Julia te doorgronden.
Veel mensen denken dat talent iets is wat je succesvol maakt, maar ze vergeten dat succes voor het grootste deel gebaseerd is op heel hard werken, doorzetten en natuurlijk een klein beetje geluk. Dat kwam ook in de film naar voren.

Langzaam raakten de schalen leeg. We gingen nog lang door, de kok, de ontwerper, de liefde voor het vak en de kunst om het zo simpel mogelijk te houden.

Geplaatst op 2014-01-09 in Nieuws

Deel dit bericht

Back to Top